Belgrad Ormanları

Ve oradaydık... 14.05.2009 tarihinde mutlu bir gün geçirmeye hazırdık. Saat 11'de başlayan yolcuğumuz fazla uzun sürmedi, yaklaşık yarım saatte piknik alanına varmıştık. Amcalarımızdan, teyzelerimizden mutluluk akıyordu, teşekkürleri bir türlü bitmek bilmiyordu, bizi sürekli mahcup ediyorlardı. Gerçekten yalnızlığın ne demek olduğunu o zaman anladık. Belki kurumdan memnunlar ama insanın buna da ihtiyacı olduğunu gözlemleyebiliyoruz. Sürekli de bir yardım havasındaydılar bize, kendilerini işe yaramaz hissetmek istemiyorlardı. Mangalı yakarken, masayı hazırlarken, yemekleri hazırlarken sürekli, bir şekilde bir şey yapmak istediklerini dile getirdiler. Biz de elimizden geldiğince onların rahatına dikkat etmeye çalıştık. Çünkü zaten onlar bu hayatta her şeyleri harcamışlar ve belki de kendi istekleri veya bir amaçsızca bir yerlerde unutulmak istemişler. İşte bu yüzden onlara elimizden geldiğince onlara yüzümüzdeki gülücüğü eksiltmemeye çalıştık. Eğlendik, yemeklerimizi yedik, çayımızı içtik, sohbet ettik ve sonunda tüm ormanı toplayarak oradan ayrıldık. En kötü yanı da zaten burasıydı; ayrılmak. Gerçekten bizim içinde zor oldu, sürekli onların teşekkürleriyle biz de kendimizi mahcup hissediyorduk. Bizi unutmayın ve yine gelin temennileriyle ayrılıyorduk. Bizim zaten onları unutma gibi düşüncesi olamaz artık onlardaki hayat ışığını gördükten sonra. Lütfen bu yüzden sizde onları hatırlamayı deneyin.

gerekli malzemelerin hazırlanması ve alışveriş

Darülaceze'deki piknik organizasyonumuz için 13,05,2009 çarşamba günü tüm alışverişlerimizi yapmak üzere büyük bir hipermarkete gittik. Oradan piknik için gerekli tüm yiyecek içecek erzaklarımız temin ettik. Bunun yanında kendi evimizden götüreceğimiz, bize orada pratiklik sağlayacak tüm araç gerecimizi hazır etmiş bulunduk. Eğlenceli bir pikniğe her önlemi dikkate alarak hazır olduk.

izinler ve dilekçe

Bu hafta içinde Darülaceze yönetimiyle yaptığımız konuşlar sırasında bizden gerekli izinleri verebilmeleri için yazılı bir dilekçe istediler. Biz de yaşlılarımızı eğlenceli bir ana yaşatmak ve unutulmadıkları göstermek için 14.05.2009 perşembe günü için yazılmış bir dilekçe sunduk Darülaceze yönetimine. Bize cevaplarının olumlu olacaklarını ama yine de bu hafta içinde kesin cevabı vereceklerini belirttiler. Sonuç olarak; 14.05.2009 tarihinde Belgrad ormanlarına pikniğe gidiyoruz ve onları mutlu edeceğimize inanıyoruz belki de hayatlarının bu son demlerinde huzur içinde olmalarını sağlayabileceğiz.

ön konuşmalar

Sponsorlar bulundu... Yaşlılara yapacağımız sosyal sorumluluk için çeşitli tekstil firmalarıyla görüştük ve bize destek sağlayacak uygun firmayı bulduk ama bu fikrimiz Darülacezeye gidince değişti. Nasıl? Orada sosyal sorumluluk yapmak istediğimizi dile getirmek için bir görüşmeye gittik Darülacezeye. Halkla ilişkiler müderesiyle görüştük, fikirlerimizi sunduk ve neler yapılabileceği hakkında bilgi aldık. Bize hediyeden daha çok ilgiye, sevgiye ve gezmeye ihtiyaçları olduklarını söyledi müdüre hanım. Hediyelerin zaten sürekli oraya geldiğini ve bizden hediye talep etmediklerini ama havalar ısındıktan sonra bir çaybahçesi gezisi veya bir piknik organize edebileceğimizi ve belirli bir yerden yani adı olan bir kuruluştan(İstanbul Bilgi Üniversitesi) geldiğimiz için bizi dikkate aldıklarının ve bize güvendiklerini belirttiler. Ve bu yüzden bizde bu yönde bir şey yapmaya karar verdik havalar ısınınca. Aynı zamanda birgün belirleyip onları ziyarette edebileciğimiz belirttik. Onlarda bize organizasyonumuz için gerekli yardımları sağlayacaklarını söz verdiler. Gerekli resmi başvuruyu yaptıktan sonra uygulamaya geçmeyi planlıyoruz.

Darülaceze

Biz bu konuyu seçerken çok düşündük ilk önce aklımız başka projelere gitti ama yaşlıların yalnızlıkları günümüzde pek önemsenmiyor. Galiba öbür tarafa yaş olarak biraz daha yakın olduklarından olsa gerek. Ama biz böyle düşünmüyoruz. Onlarında sorunlarının olabileceği, onların da ilgiye muhtaç oldukları düşüncesini benimsiyoruz. İşte bu yüzden ilk hedefimiz onları ziyaret edip, onların dertlerini dinlemek, bir nezbezede olsa ihtiyaçlarını karşılamak yani onları da hatırlayanların olduklarını hatırlatmak.